تکنولوژی های معمول دوربین های مدار بسته – بخش اوّل

یک دوربین را میتوان به مانند چشم انسان در نظر گرفت. زمانی که نور وارد دوربین میشود، به وسیله سنسورهای تبدیل تصویر ، CCD ، به سیگنال های الکترونیکی تبدیل می گردد . درست مانند آنچه در شبکیه چشم انسان اتفاق می افتد . سپس این سیگنال های الکترونیکی به یک نمایش دهنده مانند تلویزیون فرستاده میشوند.
چشم انسان :
چشم انسان تقریباً یک عدسی کروی با قطر 5/2 سانتی‌متر می‌باشد که از چندین لایه مختلف که درونی‌ترین آن‌ها شبکیه نام دارد، تشکیل شده است. ماهیچه‌های اطرف چشم، اندازه لنز را تنظیم می‌کنند که این‌کار چشم را قادر به زوم (zoom) کردن روی اشیاء می‌کند . وظیفه عدسی چشم ، فرم و شکل دادن به تصویری است که توسط میلیون‌ها سلول گیرنده مخروطی (Cone) و میله‌ای (rod) گرفته شده و بر روی پرده شبکیه افتاده است. سلول‌های میله‌ای به یک عصب معمولی که از انتها به شبکیه ختم می‌شود و فقط در سطح نور پایین فعال است، متصل اند و سلول‌های مخروطی هر کدام به یک عصب اتصال دارند . آن‌ها در نورهای شدیدتر، بیشتر فعال اند و میزان درک ما از رنگ‌ها را نوع فعالیت این‌ مخروط‌ ها مشخص می‌کنند . در میان شبکیه، ناحیه‌ای به‌نام نقطه کور وجود دارد که در آن هیچ‌ گیرنده‌ای موجود نیست . در این ناحیه، اعصاب به‌صورت جداگانه به عصب بینایی که سیگنال‌های دریافت شده را به قشر بینایی مخ انتقال می‌دهند ، وصل می‌شود .

 

دید در شب :
در صورتی که بخواهیم از منطقه ای تصویر داشته باشیم که میزان روشنایی در آن از یک لوکس کمتر باشد، میتوان فیلتر قطع اینفرارد را از مقابل CCD دوربین برداشت . در این صورت منبع ساطع کننده اینفرارد به عنوان منبع نور برای دوربین به کار برده میشود و در نتیجه میتوان در مناطق تیره نیز از اشیاء تصویر داشت . البته استفاده از این فناوری باعث میشود که دوربین رنگی نیز در این شرایط کاری، تصاویر مونوکروم تولید نماید.

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

پاسخ دهید